EPIPHANY

ANG BITUON NGA NAGSUBANG!
Ginasiling sa hulubaton “ Every child that is born, a STAR is born also.” Suno sa mga katigulangan, sa tagsa ka bata nga matawo, nagatuhaw man ang isa ka bituon sa kalangitan. Ayhan naangut ini sa promisa sang Diyos sa kay Abraham, nga mangin subong kadamo sang kabitu-onan sa langit ang iya mangin kaliwat sa bug-os nga kalibuan! Ini tungud nga si Abraham nangin MASINULUNDON sa kabubut-on sang Diyos.
Karon nga Dominggo may isa man ka bituon nga nagsubang ukon nagtuhaw sa kahawaan, kag isa ini ka ESPESYAL nga bituon tungud ini nagapahayag sang Manluluwas nga natawo kag magapuyo sa aton tunga. Ini nga Manluluwas nagdaku nga nagmangin matinumanon sa binubu-ot sang Iyang Amay.
Ang kapiestahan sang Pagpahayag sang aton Ginuong Jesus nagaganyat sa aton sa pag-usisa sang aton kaugalingon kon bala kita matuod nga nangin masinulundon sa binubuot sang aton Amay sa langit.
Matutum bala kita sa pagtuman sang aton mga katungdanan sa Mahal nga Diyos, sa aton panimalay, kag sa aton mga isigkatawo? Sa aton pagkatutum, aton ginapahayag ang KAPAWA nga nagagikan sa pagkatawo sang aton Ginuo. Nagasanag bala kita ukon nangin INSPIRASYON sa aton mga kautoran nga yara pa sa “kadulum”?
Nagpahayag na ang aton Ginuo. Kita? Ginapahayag bala naton siya sa aton mga kautoran?
FR. RONNIE

4th Sunday of Advent (B)

ANG “FIAT MIHI” NI MARIA
“Alagad ako sang Ginuo. Kabay nga matuman sa akon suno sa imo ginsiling.” Ini amo ang famoso nga mga tinaga ni Maria Santisima sang iya ginbaton ang papel nga mangin “Iloy sang Bugtong nga Anak sang Diyos”. Amo ini ang kahulugan sang “Fiat mihi” nga latin nga mga pulong. Bisan pa nga indi ni Maria mahangpan ang buot silingon sang Anghel, ginbaton niya ini nga wala sing pangduha-duha bilang kabubut-on sang Diyos nga Amay.
Madamo sang mga bagay nga mabudlay hangpon sa sining kalibutan. Bisan ang akto sang pagluwas sang aton Ginuong Jesukristo sa aton, isa ka pala-isipan para sa aton. Ngaaman nga ihalad gid Niya ang Iya nga kabuhi sa aton nga sa ginsuguran, kita mga MAKASASALA? Ngaman nga mapatay ang isa ka MAAYO nga tawo para sa mga tampalasan? Ngaman nga kon sin-o pa ang maayo nga mga tawo, sila pa ang masami nga gina-una kuha sa sining kalibutan? Kon aton lang tawohanon nga painu-inu ang magtungkad sini, ang isa ka pamangkut, magatuga lamang sang madamo pa nga pasunud nga mga pamangkut. Ini mangin wala’y katapusan nga “cycle” sang sabat-pamangkut… daw naganilibut-libot lang kita.
Husto ang ginpamulong ni Maria! Wala na siya nagpamangkut sa pagbulut-an sang Diyos, kundi bilang isa ka MAPA-INUBUSON nga alagad, iya ini ginbaton nga matigayon ang plano sang Diyos paagi sa iya.
“Man proposes, but God disposes.” Sa aton paghanda sa Paskwa sang Pagkatawo, ginamulalungan kag ginbuhat bala naton ang plano sang Diyos sa aton kaangtanan sa isa kag isa? Makahulugan kuntani ang pagkatawo sang aton Ginuo sa aton tunga!.
FR. RONNIE

3rd Sunday of Advent (B)

ANG ATON TINGUG
Isa sang mga pinakamanami nga regalo sang Diyos nga ginhatag sa aton kaupod sa bugay sang kabuhi amo ang aton “TINGUG”. Sa aton tingug, kita nababati-an… kita nahahangpan… kita makahimo sang pagdayaw ukon makapahayag sang aton nabatyagan sa sulud sang aton nga kasing-kasing.

Importante ang aton tingug tungud diri naton ginapasad ang mga relasyon sa diin kita nagakabuhi nga may paghangpanay. Ini kon ang aton tingug ginagamit suno sa plano kag ginbuko sang Diyos. Apang kon ang aton tingug gamiton sa tiko kag mala-in nga katuyu-an, ini makadala sang halit nga mas kapin pa sang sa halit sang pisikal nga kasakitan nga aton gina-angkon. Ginasiling gani nga “maayo na lang nga kita masamaran sa aton panit, kay ini nagapali; apang kon kita masamaran tungud sa aton mga pulong nga ginpakawas sang aton tingug, ini indi mahapus malipatan… ini padayon nga nagatapik sa aton pagkatawo, kag wala naga-ayo bisan pa sa mahaba nga tini-on.

Sa Biblia ginasiling nga “ang aton dila katulad sang isa ka espada nga duha ang sulab! Sarang ini makahalit sa sulud kag sa gwa sang tawo!”, kag si Santiago nagpahayag nga “ang dila katulad sang isa ka “timon”, kagamay nga bahin sang barko, apang sarang ini makahatag sang direksyon sa amo nga sakayan (Jas 3:4)”. Ini nagahulugan lamang nga dapat kita magma-inandamon sa tagsa ka hala nga aton ginapakawas paagi sa aton tingug kay ini sarang makabulig ukon makahalit!

Ang aton tingug dapat mangin instrumento sa pagdayaw sa Diyos kag pagtahud sa aton isigkatawo! Sa diin bala naton ginagamit ang aton tingug? Sa pagdala kaayohan o sa paghalit?
FR. RONNIE

2nd Sunday of Advent (B)

UBI MAJOR, CESAT MINOR!
Ang aton tigulo sini nga mensahe karon, ginkuha sa ni-Latin nga pulong nga kon aton lubaron sa aton linggwahe nagakahulugan… “Kon ara ang mas mataas, dapat magsunud ang manubo…” Ukon “ Kon ara ang manunudlo, dapat magsunod ang bumulutho!” Madamo ini sang kahulugan nga nagapatuhoy sa isa ka kamatu-oran nga nagasiling nga kon ara ang “agalon” ang “sulugu-on dapat magpa-ubos!

Ayhan amo man ini ang nabatyagan ni Juan Bautista sa aton pagpamalandong sa ika-duha nga Dominggo sang Adbiento! Nahangpan niya sang maayo ang iya nga hilikuton kag papel sa pag-abut sang Mesias, nga siya indi ang ginapa-abut sang mga tawo nga Manluluwas, kundi siya isa lamang ka tiglawas nga ginpadala sang Diyos nga maghanda sa pag-abut sang Manluluwas sang kalibutan.

Madamo kaayo ang mga tawo nga nagsunud sa iya kag nagbaton sang iyang pangagda sa paghinulusol. Kon sa aton pa, si Juan Bautista madamo na sang mga “fans” tungud sang iya pagpangwali nga wala sing ginapasuna-id, kundi ini tampad sa pag-confrontar sang kamatu-oran sang kabuhi sang tagsa-tagsa. Apang bisan pa nga siya “sikat” sa panulok sang mga tawo, wala “maghabok” ang iya nga ulo sa bugal sa pag-angkon sang kadungganan nga siya amo ang ginapa-abut nga Mesias. Sa baylo, siya nagsiling nga “Ang magakari nga ulihi lang sa akon mas gamhanan pa sa akon…”

Ini nga PAGPA-UBOS ni Juan Bautista naga-agda man sa aton nga mangin mapa-inubuson. Usisa-on kag tan-awon naton ang aton kaugalingon kon bala kita matu-od nga mapa-inubuson ukon nagahari sa gihapon ang bugal sa aton kabuhi?
FR. RONNIE

CHRIST THE KING

ANG MATUOD NGA HARI
Ginatakup naton karon nga Dominggo ang isa naman ka pahina sang aton Kaledaryo Liturhiko sa Santa Iglesia Catolica. Sa pagtakup sini aton ginaselebrar ang Kapiestahan sa pagpahayag nga si Kristo amo ang aton nga hari! Hari sang bug-os nga Kalibutan kag hari sang aton nga kabuhi.
Amo gani nga suno sa una nga kustombre, ini nga kapiestahan amo ang kapiestahan sang mga Amay sang mga panimalay tungud ang mga amay amo ang “hari” sang ila nga pamilya… Ang hari nga amo ang dapat nga haligi sang panimalay nga Kristiyano. Ini nga pagkahari naga-ilig sa pagkahari sang aton Ginuong Jesus nga amo ang aton sadsaran sang aton nga pagtuluohan nga Kristiyano.
Diin bala makita ang pagkahari sang aton Ginuo? Siya nagsiling nga “Kon luyag ka nga mangin daku sa atubangan sang Diyos, dapat ka nga mangin kubos… kag mangin sulugu-on sang tanan!” Sa sini nga painu-ino ang pagkahari sang aton Ginuo napasad sa kamatuoran nga Siya nangin alagad kag wala magpa-alagad. Siya nagkari suno sa iya agud “mangin alagad sang tanan kag indi agud alagaran.
Ang pagkahari sang aton Ginuo, matuod-tuod kag wala naga-isip nga pag-alagad. Kag ini amo kuntani ang sulundan sang aton mga amay sang aton tagsa ka panimalay. Ang isa ka amay nga uyaya sa iya obligasyon sa pag-alagad sa iya pamilya, indi takus nga mangin amay sang panimalay! Ang isa ka amay, bilang haligi, dapat mangin kabakud sang iya nga pamilya kag ginagikanan sang kusug sang tagsa ka katapo sa pagpangatubang sang mga kabudlayan sa adlaw-adlaw nga pagkabuhi!
Pila ayhan sa aton mga amay sang pamilya ang makabig naton nga matuod-tuod nga hari nga naga-alagad?

FR. RONNIE

33rd Sun. Ord. Time

ANG ATON “DIUTAY” NGA TALENTO
Malapit na lang magatakup ang isa naman ka pahina sa Kalendaryo sang Simbahan. Sa dili madugay, magasugud na ang Adbiento nga amo naman ang bag-o nga “cycle” sang Kalendaryo Liturhiko. Amo gani nga bisan ang mga balasahon sa aton mga Misa sa sining mga tini-on, nagapatuhoy sa tema nahanungud sa katapusan nga mga panahon.
Ang Ebanghelyo sa subong nga Dominggo nasentro sa tema sa diin ang Diyos magakari subong isa ka “Agalon” nga magapangayo sing “husay” sa iya mga enkargado, sa diin siya naghatag sang mga nanuhay-tuhay nga mga talento ukon kapasidad sa tagsa-tagsa, ayhan, suno sa ila masarangan. Wala ni isa sa ila nga wala nakabaton. Ang duha, nagpatikang sini sing maayo, apang ang isa nagrason nga “nahadluk” siya tungud “istrikto” ang iya nga agalon, kag gani, iya lang ginlubong sa duta ang “talento” ukon “manggad” nga gintugyan sa iya.
Mahapos maghimo sing “rason” sa aton mga kakulangan, katulad sang ikatatlo nga sulugu-on. Nahadluk gid bala siya? Wala man ginsiling sa Ebanghelyo nga istrikto ang iya nga agalon. Ginsiling lang nga siya nagapangayo sing husay! Pero wala siya sang mahatag, tungud sa pagkamatuod, GINATAMARAN siya magpatikang sang manggad sang iya nga agalon.
Indi kita magsiling nga diutay lang ang aton masarangnan. Panumdumun naton nga si Hitler nagda-ug sa pagdumala sang Nazi Party tungud lamang sa “isa ka diutay” nga boto sang 1923! Madamo pa sa aton maragtas ang nagda-ug tungud sa “isa” lang!
Ayan, diutay lang ang ginhatag sa aton, apang ginhimud-usan ta bala nga magdamo ini? Amo ini ang ipamangkut sa aton sa katapusan! Ano ang ginbuhat ta sa talento nga ginhatag sang Diyos sa aton?

FR. RONNIE

DEDICATION OF ST. JOHN LATERAN

PAGTAHUD SA PULOY-AN SANG DIYOS
Sa isa ka puloy-an may mga nanari-sari nga mga hulot ukon lugar sa diin kita nagabuhat sang aton mga buluhaton. May yara nga sala, kon kita nagakinahanglan maghilay-hilay ukon magsugilanon. May yara nga hulot tululogan kon luyag kita mag-”descanso”. May hulot kalan-an ukon “dining room” kon luyag kita magka-on. May kasilyas ukon “Comfort Room” kon kita magbuhin sang sobra nga nagasulud sa aton lawas… kag madamo pa nga mga klase sang mga hulot nga sarang naton maplastar sa aton mga panimalay. Ang iban may yara nga “Music Room” ukon “TV Room” ukon “Bar” kag iban pa. Ini tungud luyag naton nga ang tanan “plastado” kag ang aton buluhaton ginahimo naton sa insakto nga lugar.
Amo man ini ang Simbahan. Ini ginakabig naton nga isa ka BALAAN” nga duog, tungud diri nagasumalang ang kabuhi naton nga nagapakig-angut sa kabuhi sang Diyos. Ang Simbahan balaan tungud kita nagapati nga diri “NAGAPUYO” ang LABING BALAAN sa tanan– Ang Diyos nga aton Manunuga. Ginbalay naton ini para sa Iya agud Siya madulutan naton sang PAGHIMAYA, PAGDAYAW, PAGHIGUGMA, PAG-ALAGAD KAG PAGTAHUD! Diri sa Simbahan ginahiwat ang mga butang nga ginakabig naton nga Sagrado sa atubangan sang Diyos!
Amo gani nga naakig gid ang aton Ginuong Jesus sang makita Niya nga ang balay sang Iya nga Amay, ginhimo nga “Merkado” kag “Balay sang mga Makawat kag mga Buyong” sang mga tawo. Siya nagahigugma kag nagatahud sang tuman sa Iya nga Amay, kag Siya nagala-um man nga kuntani ang mga tawo nga gintuga sang Amay suno Iya laragway maghatag man sang nagaka-igo nga katahuran.
Kon magsulud kita sa Simbahan, ginapatuhoy bala naton ang tama nga katahuran sa Diyos? Anak bala kita sang Diyos o mga Buyong?
FR. RONNIE

30th Sun. Ord Time

MATUOD NGA PAGHIGUGMA
Masami, sa aton nga lenggwahe, kon magsiling ikaw nga ikaw nagahigugma, ini nagakahulugan nga “mamag-an” ang imo balatyagon… daw nagalutaw ikaw sa rosa nga panganud… ukon kanami sang imo balatyagon kay daw sa masanag ang tanan… ukon iban pa nga makapahayag sang manami nga eksperyensya. Masami ginapaangid naton ang paghigugma suno sa aton NABATYAGAN.
Apang kon aton nga usisa-on ang dinalan sang Santos nga Kasulatan, malayo ini kaayo nga kahulugan sang minatuod nga paghigugma. Kay sa mga pulong sang Diyos, ang paghigugma indi lamang sang balatyagon, kundi isa ka DESISYON!... Desisyon nga bisan indi man maayo ang imo pamatyagan, sa gihapon padayon ikaw nga magahatag sang katumanan sini tungud ini isa ka SINUMPA-AN NGA BALAAN,
Sang pagpadala sang aton Diyos nga Amay sang Iyang Anak agud maghalad sang Iyang kabuhi sa aton, Siya naghimo sang isa ka desisyon sa paghigugma sa aton bisan pa nga dili kita takus tungud sang aton mga sala, agud padayon Niya mapaambit ang Iya himaya sa aton.
Sang ginhalad sang aton Ginuo ang Iya kabuhi sa Krus sa isa ka makahuluya nga kamatayon sang isa ka Kriminal, Siya naghimo sang isa ka desisyon sang kahulugan sang Iya nga paghigugma sa aton.
Ang paghiguma kabus nga ginasimbolo sang “tagipusu-on” lamang. Ang minatu-od nga simbolo sang paghigugma amo ang KRUS… paghigugma nga handa mag-antus bisan pa ini nagakahulugan sang paghalad sang kabuhi.Naghigugma bala kita sang MINATUOD? Ano ang aton mga desisyon sang paghigugma?

FR. RONNIE

29th Sunday Ord. Time- A

MASAKO UKON MATAMAD?

Sang ginhatag sang Diyos sa kay Moises ang Iya napulo ka mga sugo, ang ikatatlo sini nagasiling nga “Pakabala-ana ang adlaw sang Diyos.” Sa aton nga mga Katoliko ini nga adlaw, nga adlaw sang “Inugpahuway” amo ang adlaw sang Dominggo. Iya ini nga adlaw sang Diyos- amo ini ang adlaw nga ginatumud bilang “Dies Dominica”, tungud ini amo ang adlaw sang Pagkabanhaw nga amo ang piesta sang mga piesta sa diin gindaug sang aton Ginuong Jesus ang gahum sang Kamatayon.
Bilang pagpakabalaan sini, kita ginahatagan sang kahigayunan sa pagdayaw sa Diyos paagi sa aton pagtipon, bilang isa ka panimalay sa Iya nga puluy-an nga amo ang templo ukon kon sa aton nga panahon, sa Simbahan.
Amo ini ang ginasabat nga pamangkut sang aton Ginuo sa mga luyag magdakup-dakup sa Iya kon bala nagakadapat nga magbayad sang buhis ang mga Israelinhon sa mga gobyerno sang Roma. Sa mga pulong sa Ebanghelyo ginsiling sang aton Ginuo nga “Ihatag kay Cesar ang para sa kay Cesar kag sa Diyos ang para sa Diyos.” Buot silingon nga obligasyon kita para sa aton gobyerno bilang mga katapo sang pungsud, apang may obligasyon man kita sa Diyos bilang katapo sa iya PAMILYA, kay kita Iya mga anak.
Ginahatag bala naton ang Adlaw sang Diyos para sa Iya? Ukon masako kita tungud sa aton pangabuhian? Unahon ta ang Diyos nga ginagikanan sang aton pagpaninguha, kag ang tanan, igahatag sa aton. Basi indi man kita masako...MATAMAD LANG!

FR. RONNIE

28th Sunday- Ord. Time- A

MGA KAHIGAYUNAN SA KABUHI
Ang kabuhi sang isa ka kristiyano sa karon nga panahon, padayon nga ginahangkat sa tagsa ka iya gina-agihan. Madamo sa aton subong ang halos nagalutaw sa painu-ino kag pamangkut paano bala naton masumalang ang aton Ginuo, kag paano siya ma-eksperiyensyahan sa aton adlaw-adlaw nga pagkabuhi.
Ayhan isa ka daku nga “grasya” sang Diyos nga makita gid naton si Kristo “in persona”, nga Siya gid ang aton gina-atubang. Sa masami, wala ini nagakahanabo. Gani, paano naton masumalang si Jesukristo sa aton nga panahon subong.
Sa Santos nga kasulatan, Siya nagasiling nga “kon sin-o ang nagabaton sang pinaka-labing kubos sang iya mga kautoran, nagabaton man sa Iya.” Buot silingon nga padayon ang Iya nga presensya sa aton tunga… padayon Siya nga nagapalapit sa aton paagi sa mga kubos… padayon Siya nga naga-agda sa aton sa pagtalupangud sang Iya pangagda nga mangin kaupod kita Niya sa Iya lamesa kag bangkete.
Ang tagsa ka tini-on sang aton kabuhi napun-an sang pangagda sang aton Ginuo, apang sa masami, wala naton ginamulalungan ang Iya pagpanawag kay nawili kita sa aton mga kabilinggan! Ang tagsa ka pagtan-ay naton sang bulig sa nagakinahanglan, pagkilala nga ang Diyos yara sa aton tunga.
“Opportunity knocks only once”, kag sa pagpanuktuk sang aton Ginuo paagi sa mga kubos, ginabuksan kag ginabaton bala naton Siya?
FR. RONNIE

GAME NA!
“Isa ka adlaw, nag-ugahab si Lola Basyang tungod nadula ong iya pinalangga nga si Ruby. Gani nagamihamiha nga nag-adto sya sa Bombo Radyo agud tani magpa-agong. Ang reporter naghambal kanana, ‘Okey la, on-air na kita! Pwede ka na kapanawagan!’ Kag si Lola Basyang nagpanawagan, “Kuruuk, krruuk, kruk, kuurrok, kruukkkay…!” Si Ruby manok gali.”
Matahum panumdumon nga ginpakilala ni Jesus ang Ginharian sang Dios bilang isa ka Punsyon sang Kasal. Apang mas matahum pa gid masaydan nga kita tanan ginaagda, bisan pa indi takus, sa pagpakigbuylog duri. Taliwas sa panawagan ni Lola Basyang, klaro ang PANAWAGAN ag PANGAGDA sa aton sang Ginuo ag Sya nagahulat o nagaexpektar gid sang aton sabat sa pagtambong – Duri na ag Manakarya, indi sang Hindon o Hin-aga pa!
Apang masami kita nga mga tawo NAGAPAMALIBAD sa sini nga IMBITASYON sang Ginuo. Kaangay sang lalaki nga nag-adto sa iya uma, ayhan nagatao kita et labi nga pagpasulabi sa aton mga hilikuton sa bagay nga nalipatan na naton ang Dios. Ukon kaangay sang tawo nga nag-adto sa iya baligyaan, ayhan ginapasulabi naton ang aton negosyo ag pagpangita sang manggad. Madamo nga mga pagkabutang, kalingawan ukon kabalak-an, bisan pa gani maayo nga mga butang, ang sarang makapahilayo sa aton sa Ginoo. Ginapangita naton ang mga bugay ag dulot sa bagay nga ginakalimtan naton ang nagtao sini.
Sa pagkamatuod, ang PANGAGDA sa aton sang Ginuo, pangagda sa pagkabuhi suno sa landong sang Iya kabuhi; sa pagkabuhi suno sa Iya gintudlo ag binuhatan. Isa dya ka pangagda sang pagbag-o ag magkabuhi bilang matuodtuod nga mga Sumulunod ni Kristo. Kag sa sining Iya pangagda, ang Dios nagalaum gid sang aton POSITIBO nga RSVP, SABAT ag SAAD. Indi ta pag-indianon ang Ginoo.Kay Sya pat-ud nga magaindian man sa mga naga-indian kanana.
Gani pamangkuton ta ang mga kaugalingon ta,“GAME KA NA BA?” Tani ang sabat ta, nagalupok nga “GAME NA!”


FR. DODO

27th Sunday Ord Time (A)

ANO ANG ATON MGA BUNGA?

Ang isa ka maayo nga puno wala nagapamunga sang higos kundi sang maayo man nga mga bunga. Kon ngaman nga gintuga kita sang Mahal nga Diyos, ini kay tungud nga luyag Niya nga ipa-ambit sa aton ang Iya nga paghigugma… paghigugma nga dapat ipa-ambit sa isa kag isa. Buot silingon ini nga sahi sang paghigugma nagapamunga sa aton pagkabuhi. Sa tagsa naton nga pagpa-ambit sini nga gugma, ginapahag naton ang kaayo sang aton Manunuga. Indi naton sarang matago ini nga paghiguma kay ang naturalesa sang paghigugma, dapat GINAPA-AMBIT! Suno sa hulubaton: “Love is not love, unless it is given away!”- (Indi sang minatuod ang gugma kon wala ini ginahatag!). Kon ginatago lamang naton ii sa aton kaugalingon, ini indi sang paghiguma nga minatuod kundi PAGKAMAIYA-IYAHON.
Ang aton Amay sa langit, nagapa-abut sini nga bunga sang paghigugma sa aton kabuhi. Siya padayon nga nagapadala sa aton tunga sang mga tawo kag mga instrumento sa pagpahanumdum sa aton nga Siya isa ka Amay nga mahigugma-on kag kita, bilang Iya mga anak, may katungdanan sa pagpa-ambit sang Iya nga gugma sa isa kag isa.
Mayad kita magbaton sang regalo sang paghigugma, apang maalwan man bala kita sa pagpa-ambit sini nga gugma ilabi na gid sa mga mabudlay nga higugma-on?... Ang aton kaaway… ang mga nagsakit sang aton balatyagon? Nagpamunga bala kita sang maayo?

fr. Dodo's Reflection

ANG BALLPEN. BOW! (26TH SUNDAY ORD.TIME)

Sa aton relasyon sa Dios, indi importante kon ano ang aton ginahambal o kon ano ang aton ginapromisa. Ang mas labing importante amo nga kon ano ang aton nahimo kag kon ano ang aton ginpakita sa buhat. Kay dya amo ang marka kag palatandaan nga kita matuodtuod gid nga SUMULUNOD ni KRISTO!
“Isa ka adlaw, may isa ka negosyante nga nag-order sang 1000 ka ballpen sa isa ka manugbaligya matapos ang malawig nga pagkumbinse sini. Sang isulat na sang salesman sa iya notebook ang order sang negosyante, nakibot sya kag nakum-an sa ginhambal sang iya ginbaligyaan: “Hopss! Dali lang! Ikansel na lang ang akon order! Indi nako magbakal sang ballpen mo!” Kag ang negosyante nagpanaw sang dalidali pagwa sa store.
Sang iya masumalang ang iya amigo nga nakumbinse kag nakabakal man sang amo nga klase sang ballpen, dya nagpamangkot sa iya, “Migs, ngaman ginkansel mo ang imo order sang ballpen?” Ang negosyante nagapangakig nga nagsabat: “HAMAN MIGS? Tungod sang pagkatapos sulosobra isa ka oras nga pagkumbinse sang kupagkupag nga salesman kanakon nga dapat ko gid baklon ang iya ballpen tungod dya amo ang pinaka’the best’ sa tanan, iya lang tana ginsulat ang akon order paagi sa LAPIS! Ang iya ginbuhat salikwaot sa iya ginhambal!”
Sa aton relasyon sa Dios, matuod nga wala gid man labot ang ‘ballpen’ apang ang punto dira imaw dya: Ginabuhat gid man bala naton ang aton ginabungat? Ginatuman bala naton ang aton ginapromisa? Ginapamatud-an bala naton ang aton sinumpaan? Ginakabuhi bala naton ang aton ginatuohan?

Parable of Two Sons

ANG ATON PULONG (26th Sun. (A) Ord. Time)

Ginasiling ni San Juan Ebanghelista sa iya nga sulat nga ang tawo nga nagasiling nga ginahigugma niya ang Diyos, apang wala niya ginahigugma ang iya isigkatawo, butigon. Kay paano niya mahigugma ang Diyos nga indi niya makita kon ang iya isigkatawo, nga iya makita, indi niya mahigugma. Buot silingon ni San Juan, nga ang aton pulong dapat MATINUOD-TUORON. Ang aton pulong dapat maglaragway kon anano ang yara sa sulod sang aton tagipusu-on.
Isa ka butig ang aton pagkabuhi kon lain ang aton ginabuhat sang sa aton ginahambal. May yara nga nagasiling: “Follow what I say, but don’t follow what I do!” Para sa isa ka Kristyano indi ini sang tama nga painu-ino tungud ini nagahatag lamang sang kabangdanan nga sarang naton matiko ang tadlong tungud sa painu-inu nga tutal pwede man gali nga indi naton matuman ang aton hinambalan.
Para sa isa ka sumulunod ni Kristo sa sini nga panahon, kita ginahangkat nga ang aton pag-ginawi mangin saksi sang aton ginapahayag sa nga pagtuo baba … nga ang aton pulong isa ka sinumpaan nga dapat igakabuhi sa aton adlaw-adlaw nga pag-ginawi.
Magmangin tampad kita sa aton mga pulong sa diin ini magapamukad-kad sa aton buhat. Paagi sa aton pulong kita nagabalay sang isa ka matuod-tuod nga Kristiyanong katilingban… Ang aton pulong nagapahayag sang KATAMPAD kag indi sang KABUTIGAN

22nd Sun. (Ord. Time) Year A

ANG KARITON SANG KABUHI

May isa ka hulubaton sang mga katigulangan nga nagasiling: “Ang kabuhi, daw isa ka kariton nga nagati-ug: Kon kaisa ara sa ibabaw, kon kaisa ara sa idalum.” Ayhan ini ginasambit sang mga katigulangan tungud ini nga kamatu-oran ila na na-agihan sa ila nga kina-andan nga pagkabuhi. Ginagamit gani ini nga kamatu-oran bisan pa sa mga ambahanon katulad sang “Gulong nga palad.”
Duna sa aton, nga ang tagsa-tagsa sa sining dutang luhaan, naga-agi sa sini nga halintang sang kabuhi. Bisan ang aton Ginuong Jesus, wala mahilway sa sini nga kamatu-oran. Pagkatapos nga Siya ginpahayag ni Pedro nga Siya amo ang Mesiyas nga ginpadala sang Diyos nga buhi, nga dapat pagahimaya-on kag dayawon, ang aton Ginuo nagpanagna dayon sang Iya malapit nga kamatayon– ang putuk-putukan sang Iya nga misyon!
Madamo sa aton ang nakatilaw sang kahamungaya-an sa aton kabuhi, nga daw sa puro lang himaya ang aton gina-agum, apang sa isa lang ka pamisuk, ini nga kalipay, ginabayluhan sang tuman nga kasakit kag kasubo. Ato na kuntani kita sa ibabaw, apang sa hinali lang, ginbutong kita pa-idalum tungud sang mga palaligban nga nagtuhaw.
Nakahangup ang aton Ginuo sa “kariton sang aton kabuhi” tungud Siya nag-agi man sini nga halintang. Magpalapit kita sa Iya sa tion sang palaligban o kahamungaya-an kay Siya nagapanglakaton upod sa aton.

My Partner's (Fr. Dodo) Reflection

PETRA

Sang una nga panahon, ang mga ngalan sang tawo may kaangtanan sa ila pagpangabuhi kag palangitan-an, kag itsura. Gani, may mga apelyido kag mga hayu nga kasubong sini: “Baker” (Panadero), “Schumacher” (Sapatero), “Taylor” (Mananahi), “Butcher” (Matadero). May da-un man nga ginabansagan “Shorty” (Putot), “Kulot” (Curlytopped), “Palito” (Skinny) kag iban pa.
Sa Biblia iya, ang Diyos masunsun nga nagbahin sang mga ngalan sang tawo kon sila hatagan sang misyon. Una na diri sa Abram (Amay nga ginadayaw) nga gintaw-an sang ngalan nga Abraham (Amay sang madamo nga mga pungsud). Masunod dira ang iya apo nga si Jacob nga gintaw-an sang bag-o nga ngalan nga Israel (Ang Ginuo Nagda-ug).
Sa Ebanghelyo ang ngalan nga ginta-u ni Kristo kay Simon amo ang Pedro (Bato)- Kepha sa Aramaic kag Petros sa Griego. Apang sa kadamu-damu nga ngalan nga sarang mata-u kanana, ngaman “Bato” gid? Aton gid naman-an nga kon ang isa ka tawo tawgon nga “Bato”, pareho dabi sang “Totoy Bato”, ang buot silingon sina, siya matig-a ulo, matig-a iya tagipusu-on, negatibo… kay ang bato masami ginahaboy sa kontra mo, ukon pirmi nangin “skandalon” (bato nga nagapadusmo), nagapamalabag sa alagyan kag nagapadasma sa tawo. Buot silingon, dya isa ka sablag kag nagahalit sa tawo. Gani, halos wala ini ginagamit nga ngalan sang tawo.
Apang sa pihak nga bahin, ang bato sarang man magamit nga salandigan ukon unlan kon gusto magpahuway-huway sang tawo. Sarang man dya mausar nga tulungtungan sang dapug kon kita galuto sang aton mga tinig-ang. Ginahimo man dya nga lugud sa pagkuha sang arikis ag agud-ud sang tawo. Buot silingon, ang bato nagabulig tana sa tawo. Kon si Kristo magsiling nga si Simon “Bato”, buot silingon sina, siya amo ang salandigan ag sadsaran, ang bato sa diin gintihab ang bag-o nga pinili nga katawhan sang Dios - KITA! Gani ang pamangkut dira, amo nga “Kon ano ikaw nga klase sang bato?”

FR. DODO

21st Sun. in Ord. Time (A)

SIN-O BALA AKO?

Ini nga pamangkut, wala lamang nagatumud kon sin-o bala ang imo nga ngalan, ukon kon sa diin ka nagikan, ukon sin-o ang pamilya nga ginhalinan. Amo ini ang pamangkut subong nga Dominggo sang aton Ginuong Jesus sa Iya mga apostoles. Sin-o bala Siya suno sa ila pagkilala sa Iya - Sin-o bala siya suno sa ila nga pag-eksperyensya sa Iya sa ila kabuhi?
Isa ini ka PERSONAL nga pamangkut sang aton Ginuo nga ayhan Iya man ginapamangkut sa aton subong, bilang mga kristiyano sang moderno nga kalibutan.
Ayhan madamo na kita sang mga ideya sa aton Ginuo tungud sang mga ginsulat ukon mga pagtukib nga nahimo tungud sa iya. Ayhan may ideya kita sa Iya sa mga libro nga aton nabasahan, apang indi ini nga sabat ang Iya ginapangayo sa aton subong. Ang Iya ginapa-abut nga sabat sa aton amo nga kon bala, paano naton Siya nasumalang o na-eksperyensyahan sa aton adlaw-adlaw nga pagkabuhi.
Siling gani sang aton Ginuo: “Kon ginabaton ninyo ang pinakakubos sa akon mga kautoran, ginabaton man ninyo ako.” Yara Siya nga luyag diskubrihon sa aton mga utod ilabi na gid sa tatlo ka “L” nga mga tawo– the Least, the Lost, and the Last!
Gintalupangud bala naton ang Iya presensya sa aton mga kautoran? Kilala gid bala naton Siya? Sin-o bala sa Kristo sa aton personal kag adlaw-adlaw nga pagkabuhi?

Note: My apologies for my long "silence". Been assigned to a new Parish in Mambusao, Capiz, far bigger than my previous Parish. Still have to adjust to my new assignment, and I hope I could share with you regularly my weekly reflections. God bless us all!

TRINITY SUNDAY

SANTISIMA TRINIDAD (A)
Jn 3:16-18

Sa kapiestahan Solemne sang Santisima Trinad naga-atubang kita sa labing madalum nga “MISTERYO” sang Diyos bilang isa sang “panimalay” sang mga personas, Amay, Anak, kag Espiritu Santo sa diin may yara nga kalinong, paghigugma, kag paghida-it.” Kon ano ang relasyon sini nga misteryo sa aton kabuhi, ayhan makita naton sa pagpamalandung sa mga pulong sa Santos nga Kasulatan nga nagasiling nga “kita mga anak sang Diyos nga Amay nga nagahigugma sa aton, nga nagpadala sang Iyang Anak nga si Jesus nga mangin aton utod kag nagpakamatay sa aton, nga amo ang nagpadala sang Espiritu Santo nga amo ang aton abyan, mananabang kag kabakud sa tion sang mga kabudlayan sa aton kabuhi!” Ang Santisima Trinidad isa ka pangagda sa aton sa pagtukib kag pagpadalum sang aton nga relasyon sa Mahal nga Diyos kag sa aton kaugalingon sa kasanag sang Ebanghelyo nga nagatudlo sa aton nga “kon kita gintuga suno sa laragway kag nawong sang Diyos”, dapat maghimud-os kita nga mangin katulad Niya sa aton masarangan, tungud amo ini ang katumanan sa aton handum nga mangin kaupud sang Diyos kag sa paglantaw sa Iya nga nawong.

Ining pagkilala sang aton matuod-tuod nga dignidad bilang mga anak sang Diyos isa ka daku nga hilikuton tungud ini nagakahulugan sang aton pagpanibag-o kag pagliso sing bug-os para sa aton Ginuo… dapat naton isikway ang mga kalibutanon nga mga huyog sang aton lawas nga nagahigut sa aton sa sining kalibutan. Ang aton paghi-usa sa isa ka Diyos nga may tatlo ka personas, naga-agda sa aton sa pagpasulabi sang aton nga kaangtanan sa Iya labaw sang sa aton iban nga mga kaangtanan, ilabi na gid ang mga material nga mga bagay katulad sang tawohanon nga gahum, kwarta, kag kadayawan! Ang kaalwan sang Amay nga nagpadala sang Iyang Anak nagapangibabaw sa tanan nga sahi sang kahakug kag pagkamaiya-iyahon!

Ang Diyos amo ang pinakamadalum nga misteryo sa aton kabuhi, kag bilang Diyos sang kaluoy kag paghigugma, Siya naga-agda sa aton paagi sa Iyang Anak nga mag-alalangut kita bilang isa ka panimalay. Tungud Siya naghigugma sa aton, kita man gina-agda nga maghigugma sa isa kag isa agud mabalay ang katilingban sang Iyang mga anak nga nagakabuhi sa gugma.

Sugud sa aton pagbataon sang Sakramento sang Bunyag sa ngalan sang Amay, Anak, kag Espiritu Santo, naghimo kita sang “sinumpaan” nga ang aton mga buhat mangin tima-an sining presensya sang Santisima Trinidad nga igapalapnag naton sa bug-os nga kalibutan, kag sa ulihi kita mahi-usa sa amo man nga Diyos kaupud sa Iya katilingban tubtub sa walay katubtuban!

Kabay nga ining kapiestahan magtulud sa aton sa pagbalay sang matuod nga kalingban sang Diyos sa aton tunga sa diin may yara nga kalinong, paghigugma, kag paghidait!

PAGKUNSAD SANG ESPRITU SANTO

PENTECOST SUNDAY

(Jn 20: 19-23) A

May 11, 2008

Ginasaulog naton karon ang kapiestahan sang Pagkunsad sang Espiritu Santo sa mga apostoles. Ini nga Kapiestahan nagakahulugan sang “pagkatawo” sang Simbahan tungud sa Dominggo sang Pagkunsad ang isa ka “lapsag” nga Simbahan ginbun-ag sa diin sya magatuman sang iya nga hilikuton sa PAGMISYON!

Ginasiling sang Santos nga kasulatan nga samtang nagapangamuyo ang mga gintutun-an kaupod ni Maria Santisima didto sa hulot sa ibabaw, may isa ka mabaskug nga hangin nga naghuyup kag ang Espiritu Santo nagkunsad nga daw sa dila sang kalayo sa tagsa-tagsa sa ila nga nagbaylo sang ila katugnaw kag katalaw sa isa ka mas maisug nga mga tawo nga nagkadto sa tunga sang mga dalan kag wala’y hadluk-hadluk nga nagbantala sang maayong balita sa ila mga abyan kag bisan pa sa mga nagahingabut sa ila.

Ining hitabo sang kaisug wala lamang matabo sadtong Dominggo sang Pagkunsad, kundi sugud sadto, ang Espiritu Santo padayon nga naga-upud kag naga-ubay sa Iya nga Simbahan nga Siya amo ang ginagikanan sang kusug sa pagtuy-toy, sa pag-alungay kag sa pag-giya sang iya nga dalan.

Ining buluhaton sang Espiritu Santo padayon tubtub sa aton nga panahon kag maathag nga ginapakita paagi sa aton pagbaton sang Sakramento sang Pagbunyag. Paagi diri ginatanum ang binhi sang pagtuo sa aton tagipusu-on nga nagadala sa aton sa isa ka mahigugma-on nga relasyon sa Mahal nga Diyos, nga naga-agda sa aton bilang iya mga inayupan nga mga anak. Ang Dominggo sang Pagkunsad kag pag-abut sang Espiritu Santo amo si Hesus nga nagabantala nga ang Diyos nga Amay naghatag sang Iya nga ginhawa sa aton agud makaambit kita sang isa ka kabuhi nga Diyosnon. Ang langit sarang na naton “maabut” apang ang ginharian sang langit indi naton maangkon kon inidi kita magmangin-handa sa pagpanibag-o kag maghatag sang duog sa Espiritu Santo nga magpuyo sa aton kaugalingon. Gani, bilang pagsugud sa pagbaton sang dulot sang Espiritu Santo dapat naton papag-unon ang aton kabuhi sang pagpangamuyo nga amo ang magabutang sa aton sa isa ka mahigugma-on nga pagtamud sang Diyos. Aton talupangdon sa Ebanghelyo nga ang Espiritu Santo nagkunsad sa mga apostoles sa tion nga sila NAGAPANGAMUYO! Kon wala ini, mabudlay kaayo nga mahangpan naton ang mga bugay sang Espiritu Santo sa diin kita ginatawag sa pagpakig-ambit sa misyon sang Simbahan. Kon aton matalupangdan ini nga mga bugay, aton mahatagan sing katumanan ang aton mga hilikuton bilang mga katapo sang Isa ka Lawas sang aton Ginuo sa Iya nga Simbahan.

Ang maragtas sang Pagkunsad isa ka pangagda sa aton sa pagpamalandung sang aton katampad sa Ginuo kag kon ano kita ka bukas sa ginabubu nga mga bugay sang Espiritu sa aton kabuhi. Sa kasaku-on sang aton kabuhi subong, may mga tin-on pa bala kita nga ginahatag sa aton Ginuo sa pagpangamuyo? Sa aton pagpangamuyo ginapamalandungan man bala naton kon paano naton mapaambit ang mga bugay nga aton nabaton gikan sa Diyos? Kabay nga ang Espiritu Santo magtuy-toy kag magpabakud sa aton.

ASCENSION

Note: Due to the needs of the local clergy, I will be publishing my reflections in the dialect (Ilonggo) version. Hope this will be helpful to my brothers in the ministry. Thanks a lot!

PAGKAYAB SANG GINUO

(May 4, 2008)

Ang paghamulag sa hinigugma indi sang mahapus, kag isa ini ka bagay nga wala naton maandan. Ang pagkayab sang aton Ginuo nagakahulugan sang pagtakup sang Iya nga misyon sining kalibutan kag sang Iyang mahimayaon nga pagbalik sa Iyang Amay. Natuman na Niya ang Iya nga buluhaton sa diin Siya ginpadala. Samtang nagatunog ang mga trumpeta sa kalangitan sa pag-abut sang aton Ginuo, ayhan ang mga apostoles sa pihak nga bahin nagabatyag sang tuman nga kasubo sa Iyang pagtaliwan. Apang ang katapusan nga mga pulong sang aton Ginuo nagasiling, ‘Mangin kaupud ninyo ako sa tanan na tion. Maglakat kamo kag magbantala sang Maayong Balia sa tanan nga mga kapungsoran.’ – puno sang paglugpay apang nagapanawag sang maabtik nga pagsabat! Wala sila ginpabay-an sang aton Ginuo apang ginahatag Niya sa ila ang Iya nga misyon sa paghimo sang paghigugma sang Diyos nga mahibalu-an sang tanan paagi sa ila di-maisip nga paghigugma kag pag-alagd sa ila isig-katawo. Ang ‘pagkadula’ sang aton Ginuo nagatulud sa mga apostoles sa pagpangatubang sang pala-abuton nga may kaisug. May daku sila nga buluhaton sa pagpalapnag sang kaluwasan nga ginda-ug ni Kristo didto sa kalbaryo, sa pagbag-o sang kamatayon sa isa ka bag-o nga kabuhi! Indi na mangin kaupod sang mga apostoles si Kristo sa Iya tawohanon nga pagpakig-upod kundi Siya mangin kaupod nila paagi sa Espritu Santo nga amo ang ila mangin gabay kag kabakud samtang sila nagapanglakaton sa sining kinabuhi.

Kon atnn nga pamalandungan ining daku nga kapiestahan karon, aton matalupangdan kon ano kadaku ang pagsalig sang Diyos sa aton, tungud ang pagkayab nagapahayag kon ang ATON DAPAT BUHATON agud mangin kaupud naton si Kristo sa wala’y katubtuban. Kon sa diin Siya nagkadto, didto kita nagalaum nga maga-upud! Katulad sang mga apostoles yari kita sa sentro sang entablado sang kabuh kag ang panawagan sa aton amo ang pag-alagad. Yari kita diri agud sa pagpadayon sang binuhatan sang mga apostoles kag sa pagpadayon a pagpaluntad sang ginharian sang Diyos. Sa kalibutan nga ginalikupan sang kadulum kag kasubo, kita ginatawag sa paghatag kasanag kag kalipay. Ayhan ang aton kabuhi mangin isa ka libro sa diin sarang makabasa ang mga tawo sang Maayong Balita. Ang aton pagkabuhi mangin mabaskug nga mensahi sang sa aton ginahala ukon ginabantala. Nagasalig sa aton ang Ginuo. Ang aton pangamuyo amo nga bag-uhon Niya kita paagi sa buhat sang Espiritu Santo agud aton mahibalu-an ang kamatuoran kag may kabakud kita sa pagbuhat sang maayo.

Ang pagkayab nagahangkat sa aton sa pagpadayon sang ginsuguran sang aton Ginuo. Ano bala ang aton ginbuhat para sa Iya?

Emmaus Experience

THIRD SUNDAY OF EASTER (A)
Lk: 24:13-35

One of the church’s earliest memories is the story of the two disciples who fled from Jerusalem after the crucifixion. Jesus was the one person who had meant most to them. With his death their whole world had collapsed and an end was put to their dreams for the future. Struggling to make sense of their disappointment, they felt that there was nothing else for it but to leave the other apostles and to depart from the place where their hopes were severely shattered. On the way out of the city, the two forlorn disciples were joined by a stranger who listened sympathetically to their sorry tale and helped them to see the meaning in all that had happened. At every step of their troubled journey Jesus was in their midst but they did not recognize his presence until the breaking of bread at Emmaus. Their faith was restored and they returned to Jerusalem with new-found enthusiasm.

They story of Jesus and the disciples on the road to Emmaus points the finger at us and sheds light on our own situation in times of trial. Their distress is ours in many ways and their sadness sounds familiar to our ears. How many times have we walked the road to Emmaus with downcast face occasioned by quarrels in the home, difficulties at work or the loneliness of being rejected? The troubles and worries of life can so crowd our minds that we lose our sense of direction and are brought to the point of despair. All the time we forget that Jesus is walking with us, at our side ready and anxious to help us if only we would turn to him for guidance, in these moments of quiet desperation. This is an opportunity to reflect on the importance of recognizing the Lord’s presence in our lives. One way we do this is by growing closer to him through daily prayer and scripture reading.

We encounter the Lord amidst the ordinariness of human life, in the relationships we establish as we work and share together. At Sunday Mass, Jesus invites us to relive the Emmaus experience as we share the eucharist with him. We bring to Mass the joys and sorrows of the week that has gone and Christ speaks t us as he spoke to the two disciples on the road to Emmaus. He will throw light on every moment of joy and show that every bit of suffering has a purpose, giving us a motive for living deeply religious life.

As we share in the breaking of bread at this Mass, we can pray to have our eyes open so that we can see beyond the sufferings of human living, to the joy that is all around us and ahead of us. Then we are in a position to set out and proclaim the good news to those we will meet in the coming week. Let us start living our Emmaus today and discover the presence of the risen Lord especially in our dealings with one another.

Doubting Thomas

SECOND SUNDAY OF EASTER (A)
Jn. 20: 19-31

In the age when faith is becoming more difficult and mystery is on the way out, the church puts before us the deeply moving encounter between Christ and Thomas, his doubting disciple. We make a big mistake if we dismiss Thomas as a man of little faith. Who could really blame him or not accepting the disciples’ story about the risen Christ without a single shred of evidence? After what happened on Good Friday, it was asking too much of his type of personality. Thomas had seen the Lord, whom he loved deeply, die the death of a criminal, crucified between two thieves and a few hours earlier he had witnessed Peter promise fidelity to Jesus and then deny him three times. He was hardhearted in his questioning and unwilling to accept the word of others. The episode paints, in dramatic fashion, the journey of many people from a position of total disbelief to one of absolute faith. Having doubts in our search for truth is nothing to be ashamed of and can actually turn out to be a growing point in the life of faith. Thomas was doubtful about the key issues of whether Jesus had risen from the dead and was actually alive. Therein lies the heart of our whole believing. Thomas with his intelligent questioning and his need for satisfactory answers is a good type of person to have in any community, and acts as a defense against the excesses of pious belief. In many ways he echoes moments of our own uncertainty, when we question the religious values handed down to us.

During life, faith is an on-going struggle and there are moments of crisis when our minds are darkened and our vision of God is blurred by clouds of doubt. There is nothing comfortable about believing as it challenges us to change our lives as a result of our encounter with Jesus. The risen Christ is present in our midst as much as he was with the early Christians and we are called to live our lives in his name. it is through believing that we enter into a relationship with Christ and enjoy the new life which he offers us.

Faith is our meeting with God and there will come moments in life when all else fails and we have nothing to fall back on except our faith: Lord, help us all. ‘I believe, help thou my unbelief.’

New Life by Dying

Fifth Sunday of Lent (A)
Jn 11: 1-45

Those who have stood at the grave of parents or beloved ones know all too well the pain and hurt Martha and Mary felt at the loss of their brother. Even Martha’s reproach to Jesus for not being present echoes the anger, bitterness and resentment which many of us feel against God on the occasion of an untimely death. The death of those we love brings into sharp focus what is important. Deep mourning and the pain of separation force us to question the goodness of God, the nature of the hereafter and the meaning of life. They make us realize how frail our grasp of this world is. To people who have no faith, life is just a process from birth to dust and death comes along as the ultimate humiliation to make a mockery of their living, their hopes, plans and dreams. However, we must not allow the darkness of its shadow to cloud all our days because death for the Christian is the great moment life. Our faith is rooted in the central truth of Christ’s resurrection.

This gospel speaks to all of us and gives us hope. It tells us that God is stronger than death and he will bring all who are his friends into eternal life. The raising of Lazarus points out that the life we are searching for is not an extension of physical life but eternal life with God. Real death is not physical death but spiritual death which is the destruction of the loving purpose God made us for.

While the iron law of nature dictates that we must all die and go to the grave, the life we share with God is not something which begins after death. It began on the day of our baptism when the seed of God’s life was planted in us for the first time. At that moment we were given the power to start seeing as Jesus sees, to love as he loves and to follow him to the right hand of the Father. Once baptized there should be no going back on that relationship. Unfortunately, many of us fail to hear God’s daily call to intimacy because we are not fully convinced of being worthwhile objects of his love. Part of our trouble may come from being caught up in the ways of the world and so enticed by its passing pleasures that we refuse to come out of our tombs and be free. We hold on to ‘selfishness’ cling to the past grudges and stand on our dignity because pride will not permit us to make up past differences. As a result, the life we receive at baptism weakens and we become dead to the voice of Christ calling us to himself and wanting to make his home in us. The story of Lazarus tells us that in DYING TO SIN we are BORN TO ETERNAL LIFE. These last days of lent are about joining ourselves to the passion and death of Christ by deepening our response to his way of life; prayer, penance, acts of charity and personal conversation are the soil in which this life grows. Joining with Christ in his death is a sure guarantee of sharing in his resurrection. It is only when we experience ‘dying’ to our selfishness, pride, and greed that we could truly experience the resurrection of Jesus working in us!

Blindness

FOURTH SUNDAY OF LENT ( A )
Jn 9: 1-41


Blindness is one of life’s biggest burdens. It’s a dead-end deprivation, with a sting of sadness. Life for the blind person is an endless dark night in solitary confinement. Having stated clearly that the man’s disability had nothing to do with sin, Jesus mixed a paste, rubbed it on his eyes and restored his sight. His healing was instantaneous and he returned home to experience the world in a distinctively new way. All his life he had recognized people by their voices. Now, for the first time, he saw what human faces and hands looked like. It must have come as a surprise to him to realize that some of his neighbors his not wish him well of his cure. When the Pharisees brow-beat him and tried to force him into a denial that his sight had been restored, he quickly learned that there was more to sight than seeing the light of day. There is a deeper malady, a spiritual blindness which comes from closing the windows of the soul and putting up the shutters in order to keep out of Jesus who is the light of the world.

This gospel is for all time and every day. At a deeper level it reminds us that we were all born blind and groping in spiritual darkness until at baptism we began a journey of faith in the likeness of Christ. The life we received at baptism gives us the power to bring Christ to everything we do and to every person we meet. Light is symbol of life with Christ and darkness is the religious image for sinfulness, shameful deeds and unbelief. Each of us is meant to be a beacon of light showing others how to live and giving direction to their lives by our good example. It is an opportune time to reflect on how we are living out our baptismal commitment and see if Christ really counts and influences our behavior. If we are courteous and friendly in our dealings with our neighbors we can be certain that the light of Christ is being reflected through us.

Christ is asking us to look at our blind-spots because coming from darkness into light is not an easy journey. It takes time and requires patience because of the many pitfalls on the road. In spite of our best resolutions the light of Christ is inclined to grow dim within us. Jesus knows our weaknesses and is willing to help us provided we come to Him for healing. Having been called to walk as children of the light we must keep praying: “Lord, that I may see.”

3rd Sunday of Lent (A)

THIRD SUNDAY OF LENT
(Jn. 4:5-15,19-26,39, 40-42)

Exhausted from a long walk into the hot sun, Jesus sat wearily down and dismissed Jewish tradition by asking the Samaritan woman for a drink of water to quench his thirst. No Jew ever spoke to a Samaritan because a century-old feud kept alive in each generation had embittered relationships. Thirst knows no boundaries so they struck up a conversation, and the woman, taking Jesus literally, was astonished to hear that he could provide her with water that would last forever. She had always wanted to be spared from the embarrassment of being snubbed at the well by her neighbors who despised her because of her chequered lifestyle. As the conversation deepened the woman came to realize that her problem was not the lack of water but an inner thirst that no earthly water could satisfy – a thirst caused by the absence of God in her life. The Samaritan woman had a story to tell because five husbands failed to bring her happiness. Jesus lead her to look at her deeply troubled life and helped her to unburden her soul. Without a note of condemnation he accepted her, and coming to terms with everything she ever did wrong, she was released from her guilt. He gave her hope and offered her nothing less than the living waters of friendship and the Spirit of God which leads to eternal life.

Today’s readings focus on water and thirst, but what exactly do water and thirst mean in the gospel context? It’s not just water as we know it that Jesus is talking about, but the saving love of God poured out into the hearts enabling us to find life and peace. Thirst stands for the absence of God in our lives- that unsatisfied longing within every human heart. St. Augustine talks about ‘Out hearts being restless until they find rest in God.’ Since the pleasures of life fail to satisfy the thirsting human spirit, the only remedy is a relationship with Jesus who provides a mysterious type of water producing a well-spring of life within us.

What it took five husbands to teach the Samaritan woman, we learn from the mistakes of over-indulgence, drugs, promiscuity and gambling. Her conversation gives us great hope because in human terms a worthwhile life was beyond her. Yet her past did not hinder her from coming close to Christ. Jesus won her over by gently leading her out of herself and raising her mind and heart to higher things. At Jacob’s well a man, by asking her for a drink of water, restored a woman’s dignity and changed her life. When we were baptized we received this saving water of life for the first time. It was mere beginning which planted us, seed-like, in the garden of God. As life goes on we need to be constantly in touch with this fountain of living water which Jesus gave us- otherwise we wither and the miracle of growth in godliness does not take place. Today Jesus asks us to have a look at how we are living out our baptism. If we are suffering from thirst his spirit is always at hand to refresh us and lead us in our search for the unending, the unchanging and the eternal.

The temptations of Jesus

1st Sunday of Lent (A)
Mt. 4: 1-11
The Temptations of Jesus

To begin Lent with the story of the fall of our first parents who disobeyed the word of God by eating the forbidden fruit, should make us aware of our own sinfulness. Before Adam set out on the road of disobedience man and woman knew perfect happiness, and lived in harmony with God. In subtle form the serpent made his presence felt by tempting Adam and Eve to make themselves equal to God. The consequence of their action has cast a long shadow over humanity ever since and created a wall of division between God and ourselves. Their fall cheated humanity of its birthright and burdened it with a sinful heritage. It brought about the kind of world we know so well – a world broken by sin – and it does not take much soul-searching to find evidence of our own sinfulness. There is sin in our lives and will be until the end of our days. We could hardly be true to ourselves if we did not admit this. However, all is not lost because out of the desert comes Jesus to begin his mission of saving people.

Greater than anything lost by Adam’s disobedience is the new life won by the obedience of Christ who shared in our weakness so that we might live off his strength. The aimless wanderings of previous ages are given a definite direction in Jesus Christ who is a light shining in the darkness exposing sin for the evil that it is. The story of the temptation of Jesus, where he is enticed to misuse his God-given powers for selfish purposes is well known. When he was tired and hungry it would have been so easy to turn stones into bread and away hunger. Likewise, throwing himself off the parapet of the temple would have been a spectacular display of his closeness to God. To bow down and worship the tempter would drive a wedge of dis-obedience between the Father and himself. In permitting himself to experience temptation he sets the example we must all follow to when we come face to face with the human dilemma of choosing between good and evil. We draw comfort from the fact that the Savior knew what it felt like to be tempted and as a result can sympathize with us in our weakness.

Lent is a time for new life in Christ. By joining Jesus in the desert of our hearts we focus our attention upon the things which really matter in life. The voice of God is calling us home and we should make a conscious decision to serve the Lord and do what is pleasing to Him. What are our temptations and how do we face them in the day to day basis? Have a fruitful season of Lent.

Beatitudes

FOURTH SUNDAY (A)
Mt. 5: 1-12

THE BEATITUDES

The Gospel today comes as a very big disappointment to ambitious-minded people that God does not look for success gauged and measured in human terms. Nowhere do we hear this message more clearly than in the gospel we have just read, which is the opening passage of Christ’s Sermon on the Mount – generally known as the beatitudes. In poetic language they tell us what a true Christian should be and spell out the CORRECT relationship of man to God. We might feel uncomfortable as we listen to Christ’s perspective on what brings happiness right now in this life and not just in the future. In a startling reversal of earthly standards he puts a high value on mercy, forgiveness and gentleness. He rejects out of hand wealth, rank and freedom to do what we choose, because they give us the impression that we can manage our affairs without taking God into consideration. Every thing the world values as a blessing is absent from what Jesus teaches in the beatitudes and everything the world counts a failure Jesus proposes as a blessing. Human success and power count for nothing in God’s eyes. Holiness and wealth do not fit comfortably together.

The beatitudes give us cause for reflection as they turn our normal value system upside down, forcing us to confront whether we are guided by the gospel or by the pattern set by society.

The life of a follower of Christ is not meant to be easy as it calls on us to do things that don’t come NATURALLY to us. Remember Jesus is still speaking to us today and wanting to know: “Are we kind, considerate and helpful, or are we selfish and lazy? He offers us a joy which shines trough sorrow and suffering and which nothing in life or death can take away.

What is the basis of our happiness? Are we in the same pattern with Jesus?

Sto. Nino (A)

FEAST OF THE STO. NINO (A)
(Jan. 20, 2008)
Mt. 18: 1-5; 10

In a century that gave us computers and nuclear power, the SIMPLICITY of a child may be dismissed as human stupidity. But isn’t it that we have been acting like stupid grown-ups because we have lost the wisdom of a child?

Remember our childhood days and how we loved and believed those fairy tales- those “once upon a time… there was a kingdom…” – that our parents read for us. Perhaps, we had outgrown them; we thought we could now distinguish fiction from facts. That is logical. But are we moving from fact to belief, from what is logical to what is beyond reason, which believers call faith? Or are we walking towards unbelief of God to belief of ourselves as gods who can build our own kingdom on earth?

What we expediently accept are those truths that are rationally preached by humans- world leaders, media and business people. We may shrug off Gospel truths as invalidated truths or simply pink elephants resulting from a childish imagination. Like Pilate we ask, “What is truth?”. Yet truth is not at the mercy of verification; what is irrational does not always mean it is not true: it is true because it is true. And we thought we knew better!

Perhaps this is the reason for living amidst contradictions. We want to be secure but we submit ourselves to things that make us even more insecure; we want to be happy but we cannot consent that happiness has no price on it; we want to live in peace but every country is gearing for war to achieve it; we want to live in freedom but we relinquish the same to the opinions of the world; we want to act with reason but professionals and business people are knocking at the doors of fortune-tellers.

How can we capture again the ending in a child’s storybook, “And they lived happily ever after…?” Left with our own powers, can we honestly say that we can live in a peaceful and humane world? Can we have the ability to clean out the enormous emotional rubbish and pragmatic games we have played that clutter our lives? How can we not live in fear when we are told by media, experts, and zealots to fear everything?

The disciples asked Jesus, “Who, then is the greatest in the kingdom of heaven? Jesus called a little child and made him stand in the middle of them…” The child is the greatest because he can believe, trust, and obey God while living with hope for the kingdom to come.

Albert Einstein once said, “Either everything is a miracle, or nothing is a miracle.” We can never entertain the possibility of a miracle unless we become children again. It is only then that even miracles are superfluous. Every day miracles are nothing more but facts of God’s love. VIVA SENOR SANTO NINO, teach us to believe, trust, and obey our Father in heaven as You did in all simplicity!

LET YOUR LIGHT SHINE

EPIPHANY OF THE LORD
January 6, 2008
Jn 1:1-18

The story of the Epiphany captures the imagination with its rich mixture of mystery and intrigue. Into the Holy Family’s impoverished and temporary shelter come three wise men from the East dressed in majestic robes and bearing gifts of gold, frankincense and myrrh. They had traveled from the unknown lands following a star and had experienced the deviousness of King Herod before they were filled with delight in finding the new-born child. After praying homage they left for home by a different route.

The story of the Magi is so colorful we may overlook its significance and fail to see its deeper meaning. The wise men represent ALL of us. They journey through desert and mountain following a STAR reflects our search for purpose and meaning in life, which is not possible unless we are guided by faith which enables us to see beneath the surface of appearances. At the center of it all is the innocence of the new-born child, surrounded by adoration, wonder and mystery, who is able to stir the emotions, imagination and wills of all those drawn into its presence. The story is always relevant because God sees to it that people who really search will find him. He will shed light into our darkness and make us new.

As the Christmas season draws to a close with faded holly and sagging decorations, the Epiphany reminds us of our journey into another year following the individual path which we alone are to tread. Life is a pilgrimage, along journey, but we need not necessarily travel alone, fumbling in darkness in search of our destination. The Epiphany story concerns the wider world and the may varying circumstances of joy and sorrow in which we encounter Christ. It calls for us to look around and search for the Lord who is in our midst, in situations where previously we were unaware of His presence. He comes in people and places we least expect and at times when we are most unprepared for His company. God stands in our midst revealing Himself and inviting us to enter His company. Nothing is ever the same again for those who have discovered His light. The responsibility we bear is to let the divine light within us shine through to others. The gospel of love, forgiveness and redemption is not something to keep quiet about, but Good News to announce to the world.

Let the LIGHT of Christ shine through YOU and let us defeat darkness and evil by not ceasing to do GOOD. Then and only then that Epiphany becomes real!